Η εξιστόρηση μιας 29χρονης Ιρανής, η οποία ζει πλέον στην Ελλάδα για πάνω από δέκα χρόνια, ξεδιπλώνει ένα ζοφερό παρόν και παρελθόν σχετικά με τη θέση της γυναίκας υπό το προηγούμενο καθεστώς της πατρίδας της. Η νεαρή γυναίκα, ανοίγοντας την πόρτα της επιχείρησής της σε μια τηλεοπτική εκπομπή, περιέγραψε με σπαρακτικό τρόπο πώς ήταν η ζωή για τις γυναίκες στο Ιράν, όπου οι ελευθερίες ήταν περιορισμένες και η καταπίεση κανόνας. Οι μνήμες της δεν αντέχουν σε ωραιοποιήσεις, καθώς αναφέρθηκε σε πρακτικές που σήμερα φαντάζουν απάνθρωπες, τονίζοντας την έλλειψη σεβασμού για τη ζωή και την αξιοπρέπεια. Η αφήγησή της περιλαμβάνει σκληρές λεπτομέρειες για την αντιμετώπιση των ζώων, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι ‘στο Ιράν σκοτώνουν τους σκύλους, θεωρούν ότι βρωμάνε’. Αυτό το απόσπασμα, πέρα από την κτηνώδη συμπεριφορά, υποδηλώνει μια ευρύτερη νοοτροπία απαξίωσης και περιφρόνησης, που εκτείνεται σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής ζωής, επηρεάζοντας βαθιά τις ζωές των πολιτών, και κυρίως των γυναικών.
Η επιθυμία για ένα καλύτερο μέλλον, μακριά από τέτοιες αντιλήψεις και πρακτικές, ήταν ο κινητήριος μοχλός που την οδήγησε στην απόφαση να αναζητήσει καταφύγιο και μια νέα αρχή στην Ελλάδα, την χώρα που έχει επιλέξει ως δεύτερο σπίτι της. Περιγράφοντας την καθημερινότητα, η Ιρανή τονίζει τις διαρκείς δυσκολίες και τους περιορισμούς που βίωναν. Η επιβολή αυστηρών κανόνων, τόσο σε δημόσιο όσο και σε ιδιωτικό επίπεδο, στένευε διαρκώς τα περιθώρια δράσης και έκφρασης. Η έννοια της ατομικής ελευθερίας ουσιαστικά δεν υπήρχε, αντικαθιστώμενη από την επιταγή της συμμόρφωσης με τις επιταγές ενός καθεστώτος που θεωρούσε τις γυναίκες δεύτερης κατηγορίας πολίτες. Η ανάγκη για διαρκή επαγρύπνηση και προσαρμογή στις επιβαλλόμενες συνθήκες δημιουργούσε ένα κλίμα διαρκούς έντασης και ανασφάλειας, εμποδίζοντας την φυσιολογική ανάπτυξη και αυτοπραγμάτωση.
Η μετάβασή της στην Ελλάδα σηματοδότησε μια νέα εποχή, γεμάτη προκλήσεις, αλλά και ελπίδα. Η δυνατότητα να ζει ελεύθερα, να εκφράζεται χωρίς φόβο και να χτίζει το δικό της μέλλον, όσο δύσκολη κι αν είναι μερικές φορές η προσαρμογή, αντιπροσωπεύει την υπέρτατη αξία. Η ιστορία της αποτελεί μια ισχυρή υπενθύμιση για τις συγκρούσεις αξιών που συμβαίνουν σε διάφορα μέρη του κόσμου και τις προσωπικές θυσίες που γίνονται στην αναζήτηση ανθρωπιάς και ελευθερίας. Η ελπίδα είναι ότι η δική της εμπειρία θα γίνει φάρος για άλλες γυναίκες που βιώνουν παρόμοιες συνθήκες.
