Η διαχείριση της νέας, εξαιρετικά κρίσιμης κατάστασης που έχει ξεσπάσει στη Μέση Ανατολή, αναδεικνύεται σε ένα πραγματικό «ναρκοπέδιο» για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ειδικά για εκείνα που κινούνται στα αριστερά της Νέας Δημοκρατίας. Ήδη από τις πρώτες κιόλας ημέρες της κλιμάκωσης, τα εσωτερικά «απομεινάρια» των αδυναμιών και των βαθύτερων παθογενειών τους έρχονται στο φως με εκκωφαντικό τρόπο. Η άμεση και αποφασιστική πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης να στείλει το πλοίο του πολεμικού μας ναυτικού, τη φρεγάτα «Κίμων», συνοδευόμενη από τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη F-16, προς την Κύπρο, αμέσως μετά την κατάρριψη ιρανικών drones, λειτούργησε ως ένας απρόσμενος «ηλεκτρικός σοκ» για τις πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Η κίνηση αυτή, στρατηγικά τοποθετημένη από πλευράς κυβέρνησης, ουσιαστικά «βραχυκύκλωσε» το ΠΑΣΟΚ, αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ, προκαλώντας άμεσες και έντονες αντιδράσεις, ενώ παράλληλα προκάλεσε σοβαρές διαιρέσεις και εσωκομματικές αντιπαραθέσεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ, αφήνοντας πολλά ερωτήματα αναπάντητα.
Η κινητοποίηση αυτή, που στόχευε στην ενίσχυση της άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην επίδειξη αλληλεγγύης σε μια κρίσιμη εθνική στιγμή, φαίνεται πως αιφνιδίασε δυσάρεστα τα ηγετικά επιτελεία της αντιπολιτευτικής παράταξης. Αντί για μια συντονισμένη στήριξη ή μια εποικοδομητική κριτική, οι αντιδράσεις που ακολούθησαν αντανακλούν μια πολιτική απροετοιμασία και μια αδυναμία στρατηγικής σκέψης μπροστά σε σοβαρές γεωπολιτικές προκλήσεις. Η αποστολή της φρεγάτας και των F-16, ενώ θα έπρεπε να προκαλέσει ευρύτερη συναίνεση σε θέματα εθνικής ασφάλειας, τελικά ανέδειξε την πολυδιάσπαση και τις εσωτερικές διαφωνίες εντός των κομμάτων. Οι όποιες ενστάσεις και επιφυλάξεις εκφράστηκαν, ειδικά από τον ΣΥΡΙΖΑ, για την απόφαση αυτή, υπογραμμίζουν την έλλειψη μιας ξεκάθαρης εθνικής γραμμής και την επικράτηση μιας τακτικής αντιπολίτευσης που συχνά λαμβάνει στοιχεία από την εσωκομματική πολιτική αντιπαράθεση, παρά από την ουσιαστική αντιμετώπιση των εθνικών συμφερόντων.
Η αντίδραση του ΠΑΣΟΚ, το οποίο φαίνεται να «παγώνει» μπροστά σε τέτοιες εξελίξεις, και η εσωτερική αναταραχή που προκλήθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου τα διαφορετικά «στρατόπεδα» άρχισαν αμέσως να εκφράζουν δυσφορία και να θέτουν ζητήματα, αποτελούν σαφείς ενδείξεις της δυσκολίας που αντιμετωπίζει η ελληνική αντιπολίτευση να χαράξει μια ενιαία και συνεκτική πολιτική στάση. Η ευαισθησία της κατάστασης, με την απειλή να είναι ορατή και άμεση, απαιτεί μια εθνική προσέγγιση, η οποία όμως φαντάζει ανέφικτη για τα κόμματα αυτά. Η σπουδή με την οποία άρχισαν να διατυπώνονται αμφιβολίες και οι προσπάθειες να «διαπραγματευτούν» την εθνική άμυνα, αποκαλύπτουν μια βαθύτερη αποξένωση από τις επιταγές της εξωτερικής πολιτικής και της εθνικής ασφάλειας, και μια τάση να εστιάζουν περισσότερο στις εσωκομματικές τους ισορροπίες παρά στις πραγματικές ανάγκες της χώρας.
Οι πρώτες αυτές αντιδράσεις στην πράξη αποδεικνύουν ότι η Μέση Ανατολή, με την πολυπλοκότητα και τις εγγενείς της κινδύνους, έχει μετατραπεί σε ένα πραγματικό «ναρκοπέδιο» για την ελληνική αντιπολίτευση. Οποιαδήποτε κυβερνητική ενέργεια, ορθή ή μη, είτε σε εθνικό είτε σε ευρωπαϊκό – διεθνές επίπεδο, αναμένεται να προκαλέσει εκτεταμένες τριβές, εσωτερικές διαφωνίες και αδυναμία χάραξης κοινής γραμμής. Η έλλειψη στρατηγικής, η αποτυχία στη δημιουργία ενός ενιαίου αντιπολιτευτικού αφηγήματος και η απουσία οράματος για την αντιμετώπιση σύνθετων κρίσεων, καθιστούν την αντιπολίτευση αδύναμη και αναποτελεσματική. Η κυβέρνηση, από την άλλη, φαίνεται να εκμεταλλεύεται αυτήν την κατάσταση, ενισχύοντας τη θέση της και παρουσιάζοντας μια εικόνα αποφασιστικότητας, κάτι που, βεβαίως, θέτει περαιτέρω προβληματισμούς για το μέλλον της πολιτικής αντιπαράθεσης στη χώρα.
