Νέος γύρος εσωκομματικών ανησυχιών και τριγμών έχει ξεσπάσει στο ΠΑΣΟΚ, με αφορμή τις εξελίξεις γύρω από την επιδιωκόμενη διεύρυνση του κόμματος. Το επίκεντρο της συζήτησης και των διαφωνιών περιστρέφεται γύρω από τη συμμετοχή του προέδρου του Ινστιτούτου Διεθνούς Δημοσίου Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων, Θεοδότη Πελεγρίνη, στην Επιτροπή Συμπαράταξης και Διεύρυνσης. Η απόφαση αυτή προκάλεσε κύμα ερωτημάτων και προβληματισμών, αναδεικνύοντας τις διαφορετικές προσεγγίσεις εντός του κόμματος για τη στρατηγική και τη μεθοδολογία της διεύρυνσης. Η κεντρική επιλογή της ηγεσίας να επιμείνει στην «αμφίπλευρη διεύρυνση» ως στρατηγική επιλογή, με στόχο την προσέλκυση ευρύτερων κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, φαίνεται να συγκρούεται με τις επιφυλάξεις που εκφράζονται από σημαντικά στελέχη. Συγκεκριμένα, η πρώην υπουργός Άννα Διαμαντοπούλου και ο δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης Δούκας, έχουν εκφράσει τις ενστάσεις τους, εστιάζοντας τόσο στην καταλληλότητα κάποιων προσώπων που προκρίνονται για συμμετοχή, όσο και στα θολά όρια της ίδιας της διαδικασίας.
Η ανησυχία επικεντρώνεται στο αν η «φύρδην μίγδην» προσέγγιση μπορεί να οδηγήσει σε ανεπιθύμητα αποτελέσματα για τη φυσιογνωμία και την αποτελεσματικότητα του κόμματος. Η προσπάθεια του Χάρη Δούκα να προβάλει μια πιο οργανωμένη και στρατηγικά στοχευμένη διαδικασία προσέλκυσης νέων μελών και στελεχών, φαίνεται να υπογραμμίζει την ανάγκη για σαφή κριτήρια και προδιαγραφές. Η «φύρδην μίγδην» διεύρυνση, όπως τη χαρακτηρίζουν ορισμένοι, εγείρει ανησυχίες για τη διασφάλιση της ποιότητας των προσώπων που θα ενταχθούν στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και για τη συνοχή και την ενότητα που απαιτείται σε μια κρίσιμη πολιτική συγκυρία. Η αίσθηση είναι ότι η ανοιχτή πρόσκληση, χωρίς επαρκή φιλτράρισμα, μπορεί να οδηγήσει στην εισροή ακατάλληλων ή και αντιφατικών απόψεων, υπονομεύοντας μακροπρόθεσμα την πολιτική πορεία του κόμματος. Από την άλλη πλευρά, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, επιχειρώντας να δικαιολογήσει τη στρατηγική της, τονίζει την αναγκαιότητα να ξεπεραστούν οι όποιες στατικές αντιλήψεις και να αγκαλιαστούν νέες δυνάμεις, ακόμη και με τον κίνδυνο μικρών αποκλίσεων.
Η «αμφίπλευρη διεύρυνση» ερμηνεύεται ως μια κίνηση ουσίας, με σκοπό την ανανέωση του πολιτικού σώματος και την ενίσχυση της εκλογικής απήχησης. Ωστόσο, οι αναφορές στον «νόμο Διαμαντοπούλου», παραπέμποντας σε παλαιότερες προσπάθειες διαμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού, υποδεικνύουν ένα ιστορικό βάθος στις ενστάσεις, ως προς την αποτελεσματικότητα τέτοιων κινήσεων άνευ προηγούμενης προετοιμασίας και σαφούς στόχευσης. Η σύγκρουση απόψεων υπογραμμίζει την υπαρκτή δυσκολία στην αρμονική συνύπαρξη διαφορετικών στρατηγικών εντός ενός πολιτικού οργανισμού.
